โลกซ้อนเหลื่อมของสังคมเลื่อนไหล

เรื่องสั้นเรื่อง ‘โลกซ้อนเหลื่อมของสังคมเลื่อนไหล‘ เป็นเรื่องสั้นในชุด ‘สิ่งมีชีวิตตกค้างในครอบครัว’

โดย ณรงค์ จันทร์สร้อย (encipher@yahoo.com), ๘ มิถุนายน ๒๕๕๕

‘สมจริง’ คือชื่อของเทวดาหนุ่มที่เพิ่งขึ้นบ้านใหม่ไปหมาดๆ เมื่อเช้านี้ ด้วยคุณงามความดีและโดยเฉพาะความสามารถด้านไอที เหล่าผู้นำเทวดาพยายามแย่งชิงวิญญาณเขาให้ขึ้นมารับใช้สวรรค์จากยมทูต ที่พยายามดึงเขาลงนรก ด้วยสาเหตุที่สมจริงเคยมีเพศสัมพันธ์กับเพื่อนสาวสมัยเรียนหนังสือ แต่เหล่าผู้นำเทวดาลงความเห็นว่า ด้วยความสามารถที่เขาใช้ช่วยเหลือผู้คนมามากมาย ด้วยการสร้างโปรแกรมจำนวนมากแจกฟรี และเผยแพร่ความรู้ผ่านเว็บไซต์ต่างๆ และการใส่บาตรกับถวายสังฆทานเป็นประจำ นับเป็นกุศลใหญ่หลวง ซึ่งความสามารถของเขายังน่าจะนำมาใช้สนับสนุนกิจกรรมของเหล่าเทวดาคร่ำครึไม่ทันมนุษย์โลกซึ่งมีอยู่จำนวนมากได้ ยื้อยุดกันอยู่นานจนในที่สุดฝ่ายสวรรค์ก็ชนะ และได้วิญญาณสมจริงไปรับใช้

สมจริงเพิ่งเสียชีวิตเมื่อวาน เขากำลังนั่งเขียนโปรแกรมสปายแวร์รุ่นใหม่ ที่สามารถเข้าไปฝังอยู่ในตัวมนุษย์ได้ จำลองตัวเองเป็นดั่งวิญญาณเร่ร่อนที่เข้าไปสิงร่างคน เพื่อสามารถอ่านจิตใจและขโมยข้อมูลจากการรับรู้ผ่านสัมผัสต่างๆ ของคนคนนั้น และทำหน้าที่ส่งข้อมูลเหล่านั้นกลับมายังศูนย์ข้อมูลกลาง ที่สามารถส่งคำสั่งกลับไปยังสปายแวร์จำนวนมากที่กระจายอยู่ เพื่อให้เข้าควบคุมระบบสมองและการสั่งการของมนุษย์คนนั้นๆ ให้ปฏิบัติตามคำสั่ง… โดยทั้งหมดนี้ต้องไม่ให้พวกเขารู้ตัว!

โปรแกรมสปายแวร์นี้ยังสร้างไม่เสร็จ เนื่องจากสมจริงอดหลับอดนอนและไม่ได้ทานอาหารมาหลายวัน เขามัวแต่คร่ำเคร่งมากเกินไป เขาหวังให้โปรแกรมนี้เป็นประโยชน์ต่อประเทศชาติ เพื่อใช้ติดตามและควบคุมประชาชนให้คิดและปฏิบัติภายใต้กรอบธรรมาภิบาลแห่งรัฐ แต่น่าเสียดายที่ผลงานของเขายังไม่เป็นที่ประจักษ์ก็มาตายเสียก่อน เทวดาประจำศาลตายายที่บ้านเห็นพฤติกรรมของเขามาโดยตลอด จึงรีบส่งข่าวถึงเบื้องบน ทันใดเหล่าผู้นำเทวดาเล็งเห็นประโยชน์ของโปรแกรมนี้และความสามารถของเขา จึงพยายามนำวิญญาณของเขาขึ้นสวรรค์ไปให้ได้

ภารกิจแรกของสมจริงที่ได้รับเมื่อเช้าคือสานต่อโปรแกรมนี้ให้เสร็จ โดยในเฟสแรกคือการส่งสปายแวร์ไปฝังในตัวมนุษย์ทุกคนบนโลก ให้ทำหน้าที่อ่านความคิดในสมอง และขโมยข้อมูลจากการรับรู้ผ่านสัมผัสของมนุษย์เหล่านั้นโดยเฉพาะจิตใจ แล้วส่งขึ้นมายังศูนย์ข้อมูลบนสวรรค์ ผ่านเครือข่ายความเร็วสูงไร้รูป ที่สามารถส่งข้อมูลมหาศาลได้ไวกว่าความเร็วแสงนับล้านเท่า เพื่อให้ทันกับการเกิด-ดับของจิตมนุษย์ ที่สามารถเกิด-ดับได้นับแสนนับล้านครั้งในหนึ่งวินาที

เทวดาองค์หนึ่งแอบมอบอิทธิฤทธิ์หนึ่งให้สมจริง คือความสามารถย่นเวลา จึงทำให้เขาเขียนโปรแกรมสปายแวร์นี้จนเสร็จในเวลาเพียงโลกโคจรรอบตัวเองหนึ่งรอบเท่านั้น

วันนี้คือวันชุมนุมเหล่าเทวดาจากทั่วทุกสารทิศ ประธานบอร์ดบริหารของเหล่าเทวดาโลกให้สัญญาณปล่อยสปายแวร์หลายล้านตัวลงไปฝังในตัวมนุษย์ทั่วโลก เพียงไม่ถึงห้านาทีสปายแวร์ทุกตัวก็ติดตั้งฝังในตัวมนุษย์ทั่วโลกสำเร็จ สปายแวร์ที่อยู่ในคนละร่างกันจะไม่รู้จักกันเอง การทดลองนี้จะทำให้เทวดาเบื้องบนติดตามจิตใจและพฤติกรรมมนุษย์ได้ใกล้ชิดยิ่งขึ้น หากผลทดลองออกมาดี เหล่ายมทูตในนรกก็จะพลอยได้ประโยชน์จากข้อมูลเหล่านี้ด้วยเช่นกัน

สมจริงได้รับมอบหมายภารกิจต่อไปคือติดตามจิตใจและพฤติกรรมมนุษย์ทั่วโลก แล้วสรุปเป็นรายงานและกราฟ โดยแยกเป็นหมวดหมู่ให้เรียบร้อย เขาเชื่อว่าตนเองไม่สามารถทำได้แน่แม้จะได้เป็นเทวดาแล้วก็ตาม แต่ด้วยอิทธิฤทธิ์ย่นเวลาได้ เขาจึงรีบเขียนโปรแกรมเพื่อบันทึกข้อมูลที่ถูกส่งมาจากสปายแวร์ทุกตัวบนโลกลงระบบฐานข้อมูล โดยเขาออกแบบโครงสร้างข้อมูลอันสลับซับซ้อนเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว เพื่อให้สามารถจัดเก็บและเข้าถึงได้อย่างมีประสิทธิภาพ

เขานั่งทำงานอยู่ในห้องปฏิบัติการขนาดยักษ์ที่มีเพียงเขาคนเดียว นั่งอยู่ท่ามกลางจอมอนิเตอร์หลายหมื่นจอเพื่อสลับดูข้อมูลมนุษย์ทั่วโลกโดยไม่ต้องรีบร้อน เพราะเขามีระบบบันทึกข้อมูลไว้ทำงานแทนเขาเรียบร้อย เขาเพียงแกล้งทำเป็นนั่งหน้ายุ่งจ้องมองจอต่างๆ แล้วก็เพลิดเพลินไปกับการรับชมนาฏกรรมชีวิตของมนุษย์ผ่านแต่ละหน้าจอเท่านั้น โดยที่ข้อมูลเหล่านั้นล้วนมาจากผลงานของเขานั่นเอง…

เรื่องที่ 1

ชายคนหนึ่งกำลังตั้งคำถามกับตนเองอย่างสงสัยว่า ทำไมภาพของปิกัสโซ่ในแต่ละช่วงอายุจึงแตกต่างกัน เขาดูภาพเหล่านั้นผ่านอินเทอร์เน็ตเบราเซอร์ ที่ดึงภาพต่างๆ ของปิกัสโซ่จากพิพิธภัณฑ์ชื่อดังมาแสดงบนหน้าจอ

ในช่วงเวลาแรกๆ ปิกัสโซ่วาดผู้ชายได้เป็นรูปธรรมมาก เมื่อเวลาผ่านไปปิกัสโซ่วาดรูปผู้ชายโดยมีรายละเอียดลดน้อยลงแต่ยังพอดูออกว่าเป็นผู้ชาย แต่เมื่อเวลาผ่านไปเมื่อปิกัสโซ่อายุมากขึ้น วาดรูปผู้ชายแต่กลับดูแทบไม่ออกว่าเป็นรูปผู้ชาย หรือแม้แต่แทบดูไม่ออกด้วยซ้ำว่าเป็นรูปอะไร ถ้าไม่มีชื่อภาพเขาคงไม่รู้ว่านี่คือรูปวาดผู้ชาย

คำถามในใจของชายคนนั้นคือ ‘ทำไมเมื่อเวลาผ่านไปมุมมองของปิกัสโซ่จึงเปลี่ยนไป?’

สมจริงหันไปดูอีกหน้าจอ…

เรื่องที่ 2

เถ้าแก่คนหนึ่งกำลังสอนหลานชายว่าให้ตั้งใจเรียนบริหารธุรกิจให้จบ จบมาจะได้มาช่วยบริหารโรงงาน มีปริญญาจะได้มีรายได้และมีฐานะมั่นคง ทำงานให้หนักเดี๋ยวก็รวยเอง อีกจอหนึ่งกำลังแสดงสภาพจิตใจของลูกชายเถ้าแก่ที่นั่งฟังอยู่ด้วย ตอนเขาเรียนจบปริญญาตรีด้านบริหารธุรกิจ เขารู้สึกว่าโตขึ้นและค้นพบว่าโลกนี้ไม่ได้มีแต่อาชีพบริหาร เขาจึงเลือกเรียนต่อด้านเศรษฐศาสตร์แล้วจบออกมาเป็นเศรษฐกร อีกจอหนึ่งกำลังแสดงภาพจิตใจของหลานชายเถ้าแก่ ซึ่งเป็นลูกของลูกชายเถ้าแก่คนเมื่อสักครู่ เขาเรียนไม่เก่งแต่พยายามเรียนจนใกล้จบแล้ว เขากลัวความรู้อันน้อยนิดจะไม่สามารถช่วยอะไรโรงงานได้ เขาไม่ชอบงานบริหาร แต่เขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองชอบอะไรและอยากทำอะไร เขาแค่สนุกกับเพื่อนและแฟนไปวันๆ ซึ่งเขามีความสุข เขาอยากได้รางวัลในวันรับปริญญาเป็นรถสปอร์ตรุ่นใหม่ล่าสุดสักคันจากอากง น่าจะทำให้เพื่อนและแฟนปลื้มเขาน่าดู

สมจริงนั่งนึกถึงเรื่องชายคนแรกกับสามคนนี้ แล้วหันไปดูจออื่น…

เรื่องที่ 3

ชายหน้าตาอัปลักษณ์คนหนึ่งกำลังพิมพ์ข้อความคุยกับหญิงสาวคนหนึ่ง รูปของเธอบนหน้าจอผู้ชายเป็นใบหน้าหญิงสาวสวยราวดาราเกาหลี

เธอส่งข้อความออดอ้อน ‘ค่าเทอมพ่อให้มาไม่พอ พรุ่งนี้เป็นวันสุดท้ายที่ต้องจ่ายแล้วค่ะที่รัก’

ฝ่ายชายพิมพ์ถามกลับไป ‘ตีเป็นกี่ดอลลาร์สหรัฐฯ?’

‘2000’

‘เดี๋ยวจะโอนผ่าน PayPal ให้ในอีกสิบนาทีนะจ๊ะ’

‘ขอบคุณมากนะจ๊ะสุดหล่อของฉัน จุ๊บๆ’

สมจริงซูมเข้าไปดูภายในจิตใจของฝ่ายชาย เขากำลังคิดถึงหญิงสาว ภาพห้องนอนเขา ภาพหญิงสาวที่มีใบหน้าเหมือนในรูปนอนเปลือยกาย

มีข้อความของหญิงสาวส่งมาถึง ‘ขอไปนอนก่อน แล้วจะรอค่าเทอมนะ คืนนี้เค้าจะเข้าไปนอนรออยู่บนเตียงในความฝันนะ อย่าลืมเข้ามาหาเค้าด้วยนะที่รัก จุ๊บๆ’

เขาตาเป็นประกาย ฉีกยิ้มกว้าง พลางเอามือไปจับเป้ากางเกง เขาล่ำลาหล่อนและขอตัวไปทานข้าวกลางวัน จากนั้นเขาโอนค่าเทอมผ่าน PayPal ให้หญิงสาว แล้วให้เลขาฯ โทรศัพท์สั่งอาหารมาทานที่ห้องทำงาน เขารอวันที่จะส่งตั๋วเครื่องบินไปให้หล่อนเพื่อบินมาหาเขา

ชายอัปลักษณ์นึกได้ว่ามีประชุมผ่านวิดีโอคอนเฟอเร้นส์ในอีกสิบนาทีข้างหน้า เขานั่งลงที่เดิมเปิดโปรแกรมประชุมออนไลน์ เปิดการทำงานของกล้องและไมโครโฟน ล็อกอินเข้าสู่ระบบ ไม่นานก็มีภาพใบหน้าของคนห้าคนโผล่ขึ้นในห้าหน้าต่างบนหน้าจอ มีชื่อสำนักงานของแต่ละคนที่อยู่กันคนละซีกโลกแสดงอยู่ด้านล่างของแต่ละหน้าต่าง ผู้ร่วมประชุมแต่ละคนมีหน้าตาที่แสดงถึงความแตกต่างทางเชื้อชาติชัดเจน ทั้งสำเนียงภาษาอังกฤษที่แตกต่างกัน บางหน้าต่างของผู้ประชุมแสดงเวลาช่วงกลางวัน บางรายช่วงกลางคืน บางรายช่วงเย็น สมจริงเห็นว่าเขากำลังพูดกับผู้ร่วมประชุมทั้งห้า แต่ในจิตใจกลับว้าวุ่นถึงหญิงสาวเมื่อสักครู่และกลิ่นอาหารที่เพิ่งมาวางบนโต๊ะ

ผู้ร่วมประชุมทั้งหกคนกำลังประชุมกันในเรื่องที่สมจริงฟังไม่รู้เรื่อง เขาจึงเปลี่ยนไปหน้าจอของหญิงสาว เธอกำลังออดอ้อนขอค่าเทอมจากชายอีกคน รูปบนหน้าจอเธอเป็นหนุ่มตี๋ผมทองผิวขาวอมชมพู สมจริงไม่รู้ว่าหน้าตาอย่างนี้เรียกว่าหล่อหรือไม่ สมจริงซูมเข้าไปดูในจิตใจเธอ มีแต่ภาพกระเป๋าแบรนด์เนม น้ำหอม โทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ และภาพของชายหนุ่มในชุดนักศึกษา เธอเข้าเว็บไปตรวจสอบยอดบัญชี เห็นว่ามีโอนเข้ามาสองยอด จึงบอกชายที่กำลังคุยด้วย ว่าขอตัวไปนอนก่อน จากนั้นจึงแต่งตัวออกจากห้อง ขึ้นซ้อนมอเตอร์ไซค์ที่มีชายหนุ่มเหมือนในมโนทัศน์ที่สวมชุดนักศึกษาสตาร์ทเครื่องรออยู่ ฝ่ายชายบอกว่าคืนนี้จะพาไปหารายได้พิเศษบนถนนเส้นประจำ วิ่งจากแยกหนึ่งถึงอีกแยกหนึ่งใครชนะได้สองหมื่น ส่วนสาวซ้อนท้ายของฝ่ายแพ้ต้องถูกพาไปบำเรอกามผู้ชายทุกคนของฝ่ายชนะ เธอหัวเราะคิกคักใสซื่อ ในใจเธอกำลังนึกถึงภาพผู้ชายร่วมสิบคนในสถานที่เดียวกันพร้อมหน้าพร้อมตา

ชายหนุ่มขับมอเตอร์ไซค์ฝ่าไฟแดง ถูกตำรวจเรียกลงจากรถ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือโทรศัพท์หาพ่อ เมื่อพ่อรับสายเขายื่นโทรศัพท์ให้ตำรวจที่จับเขา สองนาทีต่อมาตำรวจยื่นโทรศัพท์คืนให้ เธอยืนอมยิ้มด้วยความภูมิใจ เธอเห็นตำรวจแนะนำให้ชายหนุ่มเก็บปืนที่เหน็บเอวดีๆ มันประเจิดประเจ้อ และกำชับว่าอย่าซิ่งจนโดนจับอีก ให้สงสารพ่อบ้าง เดี๋ยวพ่อของเขาก็ต้องมาตามเอารถคืนและมาประกันตัว มันไม่กี่สตางค์นัก เงินเดือนทหารระดับพันโทไม่ได้สูงเหมือนยศ ถ้าต้องมาประกันตัวลูกบ่อยๆ ก็อาจหมดตัวได้ สมจริงเห็นภาพความคิดเธอ อยากชักปืนที่เอวชายหนุ่มขึ้นลั่นไกใส่ปากตำรวจคนนี้ เธอจินตนาการต่อถึงภาพของกระสุนที่แล่นเข้าปาก แล้วทะลุผ่านกะโหลก มันสมองและเลือดพุ่งกระจาย… แต่เธอและชายหนุ่มฝืนยิ้มแล้วขี่มอเตอร์ไซค์จากมา เขาซิ่งผ่านแยกวิสุทธิกษัตริย์ด้วยความโกรธ…

สมจริงขนลุกรู้สึกกลัวชายหญิงคู่นี้ เมื่อสักครู่สมจริงสังเกตเห็นหญิงสาวใช้โน้ตบุ๊กยี่ห้อเดียวกันกับชายหนุ่มคนแรกที่โอนค่าเทอมให้ แถมเป็นรุ่นที่สูงกว่าเสียอีก ทั้งยังเป็นรุ่นที่สมจริงเคยใช้ก่อนตายคาเครื่อง

สมจริงอยากดูพฤติกรรมและความคิดที่สบายตาบ้าง เขาเห็นหญิงกลางคนคนหนึ่งกำลังเปลี่ยนกระถางต้นไม้…

เรื่องที่ 4

หญิงกลางคนคนหนึ่ง กำลังยกต้นสับปะรดสีขนาดใหญ่ ออกจากกระถางขนาดเส้นรอบวงน่าจะพอๆ กับสะโพกอันอ้วนหนาของเธอ ทั่วแขนเธอถูกหนามตามรอบใบเกี่ยวเป็นแผลเห็นเลือดซิบๆ ชัดเจน คนสวนผู้ช่วยเอ่ยถามพันธุ์อะไรทำไมสีแปลกจัง? เธอตอบด้วยชื่ออันยาวเหยียด ‘นีโอเรเจลยา คาร์ชาโรดอน ไทเกอร์’ มีกาบใบสีเหลืองอมเขียวเล็กน้อย มีลวดลายสีน้ำตาลพาดเป็นริ้วๆ เหมือนลายเสือโคร่ง ดูสวยสง่า แต่หนามยาวเกือบหนึ่งเซนติเมตรนับร้อยดูน่ากลัวสมชื่อ ผู้ช่วยถามว่าจะให้ช่วยยกให้ไหม? แต่เธอเลือกจะยกใส่กระถางใหม่เอง เธอบอกว่าอุตส่าห์ขับรถไปซื้อหลายร้อยกิโลเมตรจึงอยากลงมือเอง จัดตำแหน่งเสร็จก็ให้ผู้ช่วยโรยกาบมะพร้าวสับเพิ่ม แล้วกดให้แน่น มีโทรศัพท์เข้ามาพอดี

เธอรับสาย แสดงท่าทางหงุดหงิดอารมณ์เปลี่ยนฉับพลัน เธอตะโกนสั่งอีกฝ่ายว่าให้เทขายหุ้นกลุ่มก่อสร้างในพอร์ตฯ ของเธอทิ้งให้หมด โครงการก่อสร้างจำนวนมากที่ถูกสงสัยว่าเกี่ยวโยงกับคณะรัฐมนตรีบางคนในรัฐบาลชุดนี้กำลังจะถูกตรวจสอบ ซึ่งเธอทราบผลล่วงหน้าแล้วว่าน่าจะออกมาเช่นไร เมื่อสักครู่เธอและผู้จัดการสาขาทั่วโลกอีกสี่สาขาเพิ่งรับแจ้งยืนยันข้อมูลผ่านวิดีโอคอนเฟอเรนส์กับที่ปรึกษานายกรัฐมนตรีคนหนึ่ง ที่ติดตามท่านนายกฯ เดินทางไปประเทศญี่ปุ่น

สมจริงสงสัยว่าทำไมเธอจึงมาทำต้นไม้เอาตอนดึกดื่น แม้เปิดไฟสว่างจ้าไปทั่วโรงเรือนก็ตาม สมจริงซูมเข้าไปดูภาพในสมองเธอที่เพิ่งถูกส่งมาจากดวงตา มันคือต้นสับปะรดสีที่เอียงกะเท่เร่เพราะคนสวนผู้ช่วยกดกาบมะพร้าวไม่แน่น เธอวางสายโทรศัพท์แล้วบอกให้ผู้ช่วยใส่กาบมะพร้าวเพิ่ม กดให้แน่นจัดต้นให้ตรง แล้ววางกระถางไว้ตรงนั้นก่อน แล้วเธอก็รีบเข้าบ้านไปอาบน้ำ

สมจริงหันไปดื่มน้ำ รอจนแน่ใจว่าเธอน่าจะอาบเสร็จแล้ว

เขาเห็นเธอกำลังนอนเอนหลังอยู่บนเตียง มือถือแท็บเล็ตเครื่องหนึ่ง เธอจ้องจอตาแป๋วเหมือนเด็กกำลังเห็นลูกอม เธอกำลังอัพโหลดรูปสับปะรดสีห้าต้นที่เพิ่งเอาลงกระถางไปเมื่อครู่ จากนั้นล็อกอินเข้าเว็บสังคมออนไลน์แห่งหนึ่ง เป็นชุมชนคนรักต้นสับปะรดสี เธอเป็นผู้ดูแลเว็บบอร์ดของเว็บนี้ เธอเข้าไปโพสต์ตั้งคำถามถึงตำแหน่งการจัดวางเจ้านีโอเรเจลยา คาร์ชาโรดอน ไทเกอร์ ว่าควรวางไว้ในที่มีแสงเท่าไรดีสีจึงยังคงสดสวย ใบไม่ยืดยาว ไม่เหี่ยว และลายไม่หาย เผื่อมีสมาชิกที่เคยเลี้ยงหรือกำลังเลี้ยงอยู่เข้ามาช่วยแนะนำ

เธอรออยู่สักครู่ก็มีคนมาตอบคำถามหลายคน คนหนึ่งอยู่ออสเตรเลีย คนหนึ่งอยู่เยอรมัน คนหนึ่งอยู่ที่ภูเรือ ทั้งสี่คนพิมพ์ถามตอบกันอยู่หลายสิบนาที จนเธอได้ข้อสรุป หลังจากขอบคุณทุกคนเธอปิดหน้าต่างทั้งหมด

สมจริงสังเกตข้อความที่เธอพิมพ์เมื่อสักครู่ เธอใช้ภาษาอินเทอร์เน็ตได้คล่องแคล่วทีเดียว ทั้งศัพท์แสลง คำย่อ สัญลักษณ์ และรูปภาพไอค่อนแสดงอารมณ์ แม้กระทั่งการกล่าวทักทาย ขอบคุณ และล่ำลา

เธอเดินลงไปที่สวน เดินไปเรียกคนสวนผู้ช่วยที่ห้อง บอกถึงตำแหน่งที่ต้องวางเจ้าต้นเสือโคร่งนั่นในเช้าพรุ่งนี้ ซึ่งเธอต้องรีบออกไปทำงานแต่เช้า จึงฝากฝังไว้ แล้วจะกลับมาชื่นชมผลงานในตอนเย็น

กลับขึ้นมาที่ห้องเธอเปิดแท็บเล็ตอีกครั้ง ตรวจสอบอีเมล์ฉบับใหม่ที่มีเข้ามายาวเหยียด ไล่สายตาดูแล้วไม่มีอีเมล์จากลูกสาวที่ลอนดอน เธอจึงพิมพ์ข้อความถามไถ่สารทุกข์สุขดิบปนตัดพ้อส่งอีเมล์ถึงลูกสาว ก่อนปิดเครื่องวางไว้หัวเตียง แล้วเข้านอนโดยมีใครคนหนึ่งนอนกรนเสียงดังอยู่ข้างๆ นานแล้ว

เธอหลับตาไปได้สักพัก มีข้อความส่งเข้าโทรศัพท์มือถืออธิบายถึงการเรียนที่กำลังอยู่ในช่วงสอบ ก่อนลงท้ายว่าคิดถึงคุณพ่อคุณแม่ เธอยิ้มดีใจแก้มปริก่อนจมหัวลงไปบนหมอนขนเป็ดหนานุ่ม…

สมจริงรู้สึกทึ่งในไลฟ์สไตล์ของหญิงกลางคนคนนี้จริงๆ

เขาเงยหน้าเห็นเด็กมุสลิมคนหนึ่งบนจอถัดขึ้นไปประมาณร้อยจอ

เรื่อง 5

เด็กคนหนึ่งกำลังวิ่งหน้าตื่นเข้าไปหลบในพงหญ้าข้างทาง หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นถ่ายคลิปวิดีโอ บันทึกเหตุการณ์ที่กำลังปรากฏบนจอ

พี่ชายตะโกนสั่งให้ก้มหัวต่ำ

รถทหารกำลังวิ่งมาถึง ทันใดเขาเห็นรถมอเตอร์ไซค์ของนักเรียนขี่นำหน้ารถทหารอยู่สามคัน เขากำลังจะตะโกนออกไป พี่ชายรีบคลานมาเอามือปิดปาก แต่มือยังถือโทรศัพท์มือถือนิ่ง หันหน้าไปทิศทางเดิม

ชั่วอึดใจเสียงระเบิดก็กึกก้องจนหูอื้อ เศษหินกระเด็นกระจาย บางก้อนกระเด็นมาถึงตัวเขากับพี่ชาย รวมทั้งเศษเนื้อ

สมจริงรีบมองหาจอแสดงข้อมูลของคนพี่ เขารีบซูมเข้าไปดูในจิตใจของคนพี่ว่ามีอะไรอยู่ในนั้น มันมีแต่แสงสว่างจ้า…และความว่างเปล่า เขาจึงกลับมาซูมดูจิตใจของเด็กคนนั้น มีแต่ภาพเด็กๆ ที่เพิ่งถูกระเบิดเสียชีวิต กำลังวิ่งเล่นเริงร่าอยู่ที่โรงเรียน และมีภาพเด็กคนนั้นอยู่ในกลุ่มด้วย… เขาเป็นเพื่อนกัน! ภาพในคลิปวิดีโอคือภาพเคลื่อนไหวของเพื่อนๆ และทหารอีกสองนายถูกแรงระเบิดฉีกร่างกระเด็นไปคนละทิศละทาง

สมาชิกในพงหญ้าหลบหนีออกมาอย่างรวดเร็ว เด็กน้อยถามพี่ชายว่าพามาด้วยทำไม? พี่ชายตอบเสียงเย็นชาว่าพามาดูของจริงจะได้คุ้นเคยไวๆ อีกหน่อยจะได้ทำเองได้

เด็กน้อยน้ำตานองหน้า สมจริงสัมผัสได้ถึงความจริงของต้นน้ำ

ภาพเคลื่อนไหวของเหตุการณ์เมื่อเช้าถูกอัพโหลดขึ้นเว็บแชร์คลิปวิดีโอชื่อดังในตอนบ่าย

เด็กชายเดินทางไปโรงเรียนหลังเกิดเหตุการณ์เมื่อเช้า นั่งเรียนหนังสือร่วมกับเพื่อนๆ เขามองเห็นที่นั่งว่างอยู่ห้าที่ น้ำตาซึมออกมาไม่รู้ตัว

ตอนเย็นเขากลับมาระบายความโกรธแค้นและโศกเศร้ากับเกมส์ออนไลน์ สมจริงไล่มองหาจอของคนที่ร่วมเล่นเกมส์ด้วยว่ามีใครบ้าง “แม่เจ้า!” เขาอุทานออกมา เพื่อนร่วมเล่นเกมส์ออนไลน์ของเด็กน้อยมีเกือบร้อยคน หนึ่งในนั้นคือลูกชายของนายกรัฐมนตรี! บางคนเป็นนักศึกษาปริญญาโท บางคนเป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัยชื่อดัง บางคนเป็นลูกตำรวจ บางคนเป็นเด็กนักเรียนโรงเรียนดังในกรุงเทพฯ และอีกหลายคนที่ทั้งอยู่ในประเทศไทยและต่างประเทศ สมจริงลองค้นหาข้อมูลพวกเขาเหล่านั้นโดยป้อนเงื่อนไขในการค้นหา ‘เฉพาะคนที่ได้ดูคลิปเมื่อตอนบ่ายแล้วเท่านั้น’ ระบบคอมพิวเตอร์ใช้เวลาชั่วอึดใจก็แสดงผลบนหน้าจอควบคุมของเขา… จำนวนผู้ร่วมเล่นเกมส์ที่ได้ดูคลิปแล้วมีกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์! รวมถึงลูกนายกฯ ด้วย…

สมจริงเห็นข้อความขึ้นมาบนหน้าจอของเด็กน้อย ‘ไง ทำไมวันนี้ล็อกอินเข้ามาช้าจัง?’ เป็นข้อความที่ถูกส่งมาจากสมาชิกคนหนึ่งในชื่อ ‘Lord of War’ สมจริงจึงพิมพ์คำสั่งค้นหา

เจ้าของชื่อคือลูกสาวของหญิงกลางคนที่เพิ่งเปลี่ยนกระถางให้ต้นสับปะรดสี…

สมจริงรู้สึกเหมือนมีมวลปั่นป่วนในท้อง วันนี้เขาเพิ่งติดตามข้อมูลของคนเพียงไม่กี่คน ยังรู้สึกจุกแน่นขนาดนี้ เขาเริ่มเข้าใจความหนักใจของเหล่าเทวดาแล้ว เขาเดินออกไปสูดอากาศนอกห้องแล้วกลับเข้ามาใหม่

เขาหลับตา เงยหน้าเฉียงไปทางซ้าย ลืมตาขึ้นเห็นจอไหนอยู่ตรงกลางเขาจะเลือกดูจอนั้น

เรื่องที่ 6

สาวสวยไฮโซกำลังถอยรถ ‘มาเซราติ กรันทัวริสโม’ คันละกว่าสิบล้านบาทเข้าจอด เธอเปิดประตูก้าวออกมาแล้วปิดรถ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยวิ่งหน้าตั้งเข้ามาแนะนำให้ไปจอดอีกโซน ที่สำรองไว้สำหรับพวกรถหรูๆ เพราะมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเฝ้าใกล้ชิด เธอเชิดหน้าชูคอตอกกลับไปว่าไม่เป็นไร มันก็แค่รถ แล้วก็เดินจากไป

สมจริงเหลือบไปมองจอของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย เขากำลังคิดว่าเงินเดือนของเขาและทั้งลูกเมียรวมกันทั้งชีวิต ซื้อแค่ล้อกับเบรกยังไม่ได้เลย หากมีใครมือบอนมาทำอะไรเข้าตอนที่เขาไม่เห็นจะเกิดอะไรขึ้น สมจริงรู้สึกเห็นใจ

เขาหันกลับมาดูจอของสาวสวยต่อ

เธอเดินเข้าร้านกระเป๋าหรูแบรนด์ดังระดับโลก เพียงสิบห้านาทีเดินออกจากร้านพร้อมกระเป๋าราคาเฉียดแสนสามใบในถุง จากนั้นเดินเข้าร้านตัวแทนจำหน่ายนาฬิกาชั้นสูงราคาแต่ละเรือนหลายแสนบาท บางเรือนราคาเป็นล้าน เธอใช้เวลาไม่นานเลือกนาฬิกายี่ห้อ ‘ปาเต็ก ฟิลิปป์’ ตัวเรือนทองชมพู รุ่นที่มีฟังก์ชั่นปฏิทินและฟังก์ชั่นจับเวลา ราคาสองล้านกว่าบาท

สมจริงพอมีความรู้เรื่องข้าวของระดับ ‘ไฮเอ็นด์’ อยู่มากทีเดียว เพราะเคยรับจ้างทำเว็บไซต์อีคอมเมิร์ซให้กับกลุ่มแอร์โฮสเตสที่ชอบ ‘หิ้ว’ ของพวกนี้ติดมือกลับมา แล้วนำมาขายในราคาถูกบนเว็บ และส่งไปวางขายตามร้านสินค้าแบรนด์เนมจากเมืองนอก ซึ่งขายถูกกว่าร้านที่เป็นตัวแทนจำหน่ายจริงๆ ที่ต้องบวกทั้งกำไร ค่าการตลาด ค่าเช่าร้าน ค่าพนักงาน ค่าภาษี ค่าภาพลักษณ์ ค่ารับประกันสินค้า ค่าเผื่อลดราคาโดยไม่ต้องเจ็บตัว…

เขารู้ว่าถ้าเธอยอมเดินตากแดดข้ามไปห้างสรรพสินค้าใกล้ๆ กัน เธออาจพบนาฬิการุ่นเดียวกันนี้ที่ ‘หิ้ว’ เข้ามาขายในราคาถูกกว่าเกือบล้านบาท และสำหรับเรือนที่เธอเพิ่งเลือกไป ถ้าเธอกล้าต่อราคาสักหน่อย พนักงานอาจมอบส่วนลดให้เธอกว่าสามแสนบาท แต่เธอภูมิใจที่ได้ซื้อในราคาเต็มมากกว่า ก่อนออกจากร้านเธอถามพนักงานว่านาฬิกาเรือนที่เพิ่งซื้อไปเมื่อสัปดาห์ก่อนอยากจะมาฝากขายหน่อย ฝากให้ลองถามลูกค้าคนอื่นดูว่ามีใครสนใจไหม เธอลดราคาให้ครึ่งหนึ่งเลย เพราะเก็บไว้ก็ไม่ได้ใส่ เธอเบื่อแล้ว

จากนั้นเธอเยื้องย่างไปโรงแรมใกล้ๆ นั่งทานอาหารในภัตตาคารหรู มีอาหารจานโตแต่มีอาหารอยู่หยุมหยิมอยู่สามจาน เป็นเมนูประจำเมื่อเธอมาช้อปปิ้งแถวนี้ ราคาอาหารมื้อนี้กว่าหมื่นบาท

สมจริงตื่นตากับการใช้ชีวิตของเธอมาก ลองค้นหาข้อมูลประวัติเธอในระบบ

เธอคือลูกสาวคนเดียวของมหาเศรษฐีผู้ส่งออกพลอยเป็นอันดับต้นๆ ของประเทศ พ่อของเธอแต่ก่อนยากจน เรียนหนังสือน้อย เก็บหอมรอมริบ อดมื้อกินมื้อ ประหยัดทุกบาททุกสตางค์ ทำงานหนักจนประสบความสำเร็จ สร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาด้วยลำแข้ง ส่วนเธอถูกชุบเลี้ยงอย่างดี พ่อแม่เอาใจทุกอย่างเพราะไม่อยากให้ลูกลำบากเหมือนตัวเองสมัยก่อน เธอเรียนจบแค่มัธยมปลาย เรียนปริญญาตรีย้ายไปมาอยู่สามมหาวิทยาลัย ไปไม่รอดสักที่ พ่อจึงส่งไปเรียนที่นิวซีแลนด์ เธอใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นสามปี กลับมาพร้อมภาษาอังกฤษสำเนียงนิวซีแลนด์ กับการตั้งครรภ์ได้สองเดือนโดยไม่ทราบว่าใครเป็นพ่อ แม่ให้คนสนิทพาเธอไปทำแท้งที่คลินิกเถื่อนที่เหล่าไฮโซและดาราดังไปใช้บริการประจำ พ่อวิ่งเต้นเพื่อซื้อใบปริญญาตรีและโทจากมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในนิวซีแลนด์ให้เธอ ขัดสีฉวีวรรณหลังพักพื้นไม่นาน เธอก็ออกสู่สังคมในภาพลักษณ์เพียบพร้อม และพร้อมพอที่จะรับช่วงต่อธุรกิจของพ่อ เป็นผู้บริหารธุรกิจส่งออกพลอยสาวสวยไฮโซ ผู้ซึ่งไม่เคยไปเหยียบเหมืองสักครั้ง ไม่เคยล้างจานเอง ไม่เคยใส่รองเท้าเอง และไม่เคยแม้แต่คดข้าวจากหม้อตักใส่จาน

ขณะกำลังจะละจากหน้าจอ สมจริงเห็นเธอกำลังเขียนไดอารี่

เขาเห็นข้อความเหล่านั้น เห็นทุกตัวอักษร สัมผัสถึงไออุ่นที่จับปากกา สัมผัสไปถึงจิตใจขณะเธอกำลังระบายความในใจออกมา เธอไม่มีเพื่อน? เธอมีแต่คนที่เหมือนจะคล้ายเพื่อน เธอมีพ่อแม่ที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอชอบทานอาหารรสอะไร ตอนอยู่นิวซีแลนด์เธอไม่ได้เลือกเรียนบริหารธุรกิจ แต่เธอแอบเรียนวาดภาพประกอบจนจบหลักสูตร แต่เธอไม่ได้บอกใครตอนกลับมา และเธอตั้งครรภ์กับแฟนหนุ่มที่เธอคิดแล้วว่าชีวิตคู่ระหว่างเธอกับเขาคงไม่สามารถเกิดขึ้นได้แน่ เธอจึงทิ้งเขาแล้วบินกลับเมืองไทย ความสบายทำให้เธอเสียนิสัย การเฉิดฉายในวงสังคมก็ทำให้เธอเสียนิสัย แต่เธอชอบมัน เธอชอบที่จะโดดเด่นท่ามกลางสายตาชื่นชม

สมจริงยังตื่นตากับชีวิตในแบบของเธอ จึงค้นหาในระบบต่อว่าในสังคมไทยมีคนลักษณะแบบนี้มากไหม? แล้วเขาก็ตกใจกับจำนวนผลลัพธ์กว่าครึ่งหนึ่งของประชากรทั้งประเทศ! เขาตกใจมาก ลองไล่รายชื่อดู พบว่ามีหลายคนที่เขาเพิ่งเฝ้าดูเรื่องราวเมื่อสักครู่รวมอยู่ด้วย แม้แต่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเมื่อสักครู่… เขาแปลกใจว่าเหมือนกันตรงไหน?

สมจริงก้มหน้าหัวเราะกับตัวเองเบาๆ

เขาลุกถอยห่างจากหน้าจอจำนวนมากในรัศมีสายตา ปรับโฟกัสใหม่เพื่อมองภาพจอจำนวนมหาศาลที่เรียงติดกันเป็นกำแพงยักษ์…

เขาเห็นวัยรุ่นหลายร้อยคนทั่วโลกกำลังเดินซื้อของราคาแพงในห้างสรรพสินค้าหรูบ้าง ซื้อผ่านอินเทอร์เน็ตบ้าง ล้วนแต่เป็นสิ่งที่ไม่ได้ช่วยให้เรียนเก่งขึ้น หรือมีงานทำ

เขาเห็นวัยรุ่นหลายคนกำลังสร้างบุคลิก รูปแบบภาษา การแต่งกาย การเลือกใช้ข้าวของเครื่องใช้ เพลง ภาพยนตร์ พวกเขาพยายามไม่ให้เหมือนใคร แต่กลับออกมาคล้ายคลึงกันไปหมดทั่วโลก

เขาเห็นการประท้วงทางการเมืองในหลายประเทศ เกิดขึ้นเป็นดอกเห็ด มีเสียงปืน เสียงระเบิด ควันไฟ สัญลักษณ์แห่งอารยธรรมและโลกาภิวัฒน์ล่มสลายวอดวาย สาเหตุล้วนไม่ต่างกัน จากความละโมบของคนกลุ่มน้อย กลายเป็นปัญหาเศรษฐกิจ บานปลายไปสู่ระดับการเมือง หรือบางที่ก็เกิดสลับกัน ซึ่งคนทั้งสองกลุ่มนี้ล้วนต่างเป็นปอดและหัวใจให้แก่กัน วิกฤติลุกลามแผ่กว้างคล้ายเครือข่ายแบบ ‘เบย์เชี่ยน’ ที่เขาใช้ในการออกแบบโปรแกรมสปายแวร์ในส่วนการวิเคราะห์ ‘สาเหตุและผลกระทบ’ วิกฤติแต่ละประเทศเกิดขึ้นไม่พร้อมกัน เกิดจากสาเหตุไม่กี่ประการ แล้วส่งผลกระทบคล้ายโรคร้าย จากที่หนึ่งสู่อีกหลายที่ ระยะเวลาแสดงอาการและความรุนแรงของโรคแตกต่างกันไป แต่กลับส่งผลกระทบสะท้อนถึงกันไปมา

เขาเห็นคนทุกชนชั้นตั้งแต่ยากจน ชนชั้นกลาง จนถึงมหาเศรษฐีที่มีเงินล้นฟ้า ล้วนอยากได้ในสิ่งที่ไม่มี และไม่เคยพอใจในสิ่งที่มี ยิ่งมีเงินมากยิ่งอยากได้มากขึ้น ยิ่งไม่มีเงินยิ่งอยากมีเงิน แม้แตกต่างกันในบริบทและโครงสร้างเชิงระบบ แต่ความคิดฐานรากกลับไม่ได้ต่างกัน

เขาเห็นการละเมิดและคุกคามสิทธิส่วนบุคคลที่แสนง่ายด้วยเทคโนโลยีราคาถูก เห็นชายหญิงมีเพศสัมพันธ์กันแล้วถ่ายคลิปเก็บไว้เป็นที่ระลึกก่อนถูกมือดีแอบนำมันไปประจาน

เขาเห็นเด็กอนุบาลต้องไปเรียนติวเตรียมสอบเข้าชั้นประถม เห็นพ่อแม่กำลังกลุ้มใจกับค่าแป๊ะเจี๊ยะกว่าหนึ่งล้านบาท เห็นครูจำนวนมากสอบไม่ผ่านเกณฑ์วิชาคณิตศาสตร์ ภาษาอังกฤษ และแม้แต่ภาษาไทย เห็นนักศึกษาใกล้จบปริญญาตรีจำนวนมากยังไม่รู้ว่าจบมาจะไปทำงานอะไร เห็นพ่อแม่ส่งลูกไปเรียนโรงเรียนนานาชาติหรือเรียนต่างประเทศเพียงเพื่ออยากให้พูดฟังภาษาอังกฤษคล่องมีสำเนียงตรงต้นฉบับ เขาพบว่าภาษาอังกฤษที่ใช้อยู่ทั่วโลกสำเนียงไม่ตรงกันสักประเทศ เห็นพ่อแม่บางคนสวนกระแสพาลูกเรียนโรงเรียนวิถีพุทธ วอลดอร์ฟ และมอนเตสซอรี่ เพราะอยากให้ลูกดูเป็นเด็กตามธรรมชาติ

เขาเห็นนักเรียนอาชีวะวิ่งไล่ตีกันยิงกัน เห็นนักเรียนไทยชนะเลิศประกวดหุ่นยนต์นานาชาติ ชนะเลิศฟิสิกส์โอลิมปิก ชนะเลิศการพับเครื่องบินกระดาษ และเขาเห็นเด็กไทยได้รับอีกหลายรางวัล

เขาเห็นหลักสูตรเอ็มบีเอที่มีเปิดแทบทุกสถาบันการศึกษา เห็นการศึกษาเป็นพาณิชย์กว่าสมัยก่อน เห็นอาจารย์ความรู้ไม่เพียงพอเหมาะกับวิชาที่สอน เห็นอาจารย์และนักวิชาการบนหอคอยงาช้างมากเพิ่มขึ้นๆ

เขาเห็นการค้าระหว่างประเทศและในประเทศที่เคยรุนแรงกลายเป็นการค้าต่างตอบแทน สินค้าที่เคยกระจุกตัวและผลิตเพื่อใช้และจำหน่ายภายในขอบเขตจำกัด ถูกกระจายออกสู่ขอบเขตที่กว้างกว่าคือ ‘โลก’

เขาเห็นสหรัฐอเมริกากำลังล้มเพราะสิ่งประดิษฐ์ของตัวเองที่เรียกว่าทุนนิยม เห็นกลุ่มประเทศในสหภาพยุโรปที่หยิ่งผยองกำลังสั่นคลอนเพราะประเทศกรีซและความไม่สมดุลของประเทศต่างๆในเครือ เห็นมังกรจีนผงาดง้ำค้ำโลกบนความขัดแย้งทางวัฒนธรรมระหว่างผู้ที่ตามทันกับตามไม่ทัน

เขาเห็นคนไทยขัดแย้งกันทวีความรุนแรงมากขึ้น ขณะที่คนส่วนใหญ่ไม่เข้าใจ เขาเห็นความบิดเบี้ยวของการเมือง องค์กรอิสระ และกลุ่มคนผู้กุมอำนาจนิติบัญญัติ บริหาร ตุลาการ เห็นคนจำนวนมากเย็นชาราวซากศพคิดถึงแต่สวัสดิภาพของตนเอง เห็นคนกลุ่มหนึ่งทำร้ายดวงใจของชาติ คนอีกกลุ่มที่น้อยกว่าพยายามปกป้อง และคนอีกกลุ่มใหญ่ที่สะเทือนใจแต่เพียงเหลือบมาดู

เขาเห็นเด็กรุ่นใหม่ขี้เกียจมากขึ้น ความอดทนน้อยลง โง่ขึ้น แต่จบการศึกษาสูงขึ้น เห็นชาวไร่ชาวนาชาวบ้านขี้เกียจมากขึ้น ความอดทนน้อยลง ดูโทรทัศน์มากขึ้น อ่านหนังสือพิมพ์มากขึ้น ใช้โทรศัพท์มือถือและอินเทอร์เน็ตคล่องขึ้น แต่ยังมีรายได้เท่าเดิมและพยายามหารายได้ในทางลัดเพิ่มขึ้น

เขาเห็นเด็กประถมแอบเปิดเว็บโป๊ ดูคลิปโป๊ และเล่นเกมส์ออนไลน์ระหว่างนั่งเรียนวิชาพุทธศาสนา เห็นนักศึกษาคู่หนึ่งกำลังมีเพศสัมพันธ์ในห้องสมุด อีกคู่หนึ่งในโรงภาพยนตร์ที่มีเบาะใหญ่เท่าเตียง

เขาเห็นนักเรียนหญิงชวนนักเรียนชายเข้าไปมีเพศสัมพันธ์กันในห้องน้ำเพื่อเก็บแต้มไปอวดเพื่อน เห็นผู้หญิงสมัยนี้พกถุงยางอนามัยติดตัวมากกว่าผู้ชาย เห็นคนสมัยนี้ทำศัลยกรรมมากขึ้น เขาไม่รู้ว่าลูกที่เกิดมาจะสงสัยไหมว่าทำไมหน้าตาไม่เหมือนพ่อแม่

เขาเห็นผู้คนเริ่มเดินทางไปเที่ยวต่างประเทศมากกว่าท่องเที่ยวในประเทศตัวเอง

เขาเห็นเด็กกำพร้า คนแก่ คนพิการ คนป่วยโรคร้ายแรง ได้รับการปฏิบัติและยอมรับจากสังคมดีขึ้นกว่าสมัยก่อน แต่ยังคงห่างไกลความทัดเทียมกับคนส่วนใหญ่

เขาเห็นคนทั่วโลกกำลังสุข/ทุกข์หลังดูถ่ายทอดสดฟุตบอลคู่หยุดโลกจบ

เขาเห็นคนสูงวัยจำนวนมากใช้คอมพิวเตอร์และอินเทอร์เน็ตไม่เป็น สื่อสารกับบุตรหลานไม่รู้เรื่อง และตามความคิดและพฤติกรรมของเด็กรุ่นใหม่ไม่ทัน

เขาเห็นพระฆ่าคน เห็นครูล่วงละเมิดทางเพศนักเรียน เห็นลูกทอดทิ้งพ่อแม่ เห็นคนงานประท้วงนายจ้าง เห็นตำรวจแอบส่งยาบ้าที่ยึดได้คืนสู่สังคม เห็นทหารขโมยปืนไปขายให้ผู้ก่อการร้าย เห็นขอทานมีเงินในบัญชีมากกว่าพนักงานบริษัทหลายคน เห็นคนจบปริญญาเอกตอบคำถามง่ายๆ ของเด็กไม่ได้ เห็นประชาชนประท้วงรัฐบาล เห็นคนดีถูกทำลาย เห็นคนเลวถูกเชิดชู

เขากำลังเห็นอะไรต่อมิอะไรมากขึ้น…มากขึ้น…และมากขึ้น เริ่มจุกอก ท้องไส้ปั่นป่วน น้ำตาซึมไม่รู้ตัว

เขาถอยออกมาให้ห่างขึ้น หรี่ตามองจอจำนวนมหาศาลเหล่านั้น เขาเห็นมันกำลังเลื่อนเกาะกลุ่มกัน บางจออยู่ห่างกันไกลลิบพยายามเลื่อนมาหากัน ขอบเขตที่เคยขวางกั้นกำลังละลาย…เยิ้ม จอเหล่านั้นเลื่อนเข้า-ออก ขึ้น-ลง ซ้าย-ขวา พยายามแยกห่างจากกันบ้าง พยายามจะเข้ามาใกล้กันบ้าง แต่มันก็รวมใกล้กันได้ไม่นานก็ไหลเยิ้มเลื่อนไปมา คล้ายมีเมือกไหลเยิ้มทำให้จอไม่อยู่นิ่ง

สมจริงยืนมองในท่าเดิม แต่โฟกัสหลุดไปไกล เขากำลังเหม่อลอยนึกถึงเครือข่าย ‘เบย์เชี่ยน’ ของเขา ที่สงสัยต้องใช้ซูเปอร์คอมพิวเตอร์กำลังสูงหลายตัวเพื่อประมวลผลวิเคราะห์ความซับซ้อนมหาศาลขนาดนี้

ผู้นำเหล่าเทวดาเข้ามายืนอยู่ด้านหลังเขาเงียบๆ นานแล้ว และเปรยขึ้นเบาๆ

“ด้านดีก็ยังมีอีกมาก แต่ต้องมองนานหน่อยถึงจะเห็น”

สมจริงเหลือบไปเห็น “อ้าว ท่าน”

“ตะลึงพรึงเพริดกับผลงานตัวเองเลยล่ะสิ”

“ครับ ไม่นึกว่ามันจะขนาดนี้… ผมแค่ต้องการสร้างโปรแกรมที่อ่านความคิดในสมอง และขโมยข้อมูลจากการรับรู้ผ่านสัมผัสของมนุษย์เหล่านั้นโดยเฉพาะจิตใจ เพื่อเฝ้าดูพฤติกรรมของมนุษย์ แล้วส่งคำสั่งสั่งการให้มันเปลี่ยนแปลงจิตใจและพฤติกรรมให้เหมาะสม เพื่อประโยชน์ต่อประเทศชาติ…”

“ประเทศ…ชาติ…รึ? ประเทศใดชาติใดกัน? ในเมื่อเราต่างเห็นอยู่แล้วว่าบริบทใหญ่ที่สุดคือโลก! และในความจริงยังมียิ่งกว่านั้นอีก…”

“……..”

“ผมเพิ่งเข้าใจเดี๋ยวนี้เองว่าแม้สามารถเห็นความคิดและการกระทำของมนุษย์ ก็ยังยากที่จะเข้าใจ”

“ความบกพร่องทางธรรมชาติของมนุษย์คือการมองเห็นตัวเองได้ยาก… คำว่าเห็นในที่นี้ไม่ได้หมายถึงสัมผัส แล้วเจ้าเองก็คงพอนึกออกแล้วล่ะว่าคืออะไร…ใช่ไหม?”

ผู้นำเทวดาเอื้อมมือไปกดสวิตช์ ฉับพลันห้องก็สว่างจ้ายิ่งขึ้น จอมอนิเตอร์นับล้านสว่างขึ้นรอบห้อง ห้องปฏิบัติการขยายอาณาเขตเลื่อนออกไปกว้างใหญ่ไพศาล

“เราเลือกเปิดจอที่เกี่ยวพันกับตัวเจ้า…ประเทศ…ชาติ เพื่อจะได้ทำความเข้าใจในงานของพวกเรา และถือเป็นการเริ่มต้นที่ดี เรามีจอนับล้านๆ จอ แต่ก็ยังไม่พอกับจำนวนมนุษย์บนโลก และความเร็วของการเกิดการตาย”

“ผมยังสงสัยอยู่ว่าทำไมเราจึงไม่เข้าใจมนุษย์ แม้ได้เห็นความคิดและพฤติกรรม”

“เรารึ? ไม่ๆๆๆ ฉันเข้าใจมนุษย์ทุกคน แต่เหล่าเทวดาก็ไม่ได้มีความสามารถเท่ากันไปหมด และฉันเพียงลำพังก็ไม่อาจแบกภาระหนักอึ้งนี้ไหว และในความจริงมนุษย์ต่างหากที่ต้องแก้ปัญหาของพวกเขาเอง”

“แล้วท่านเข้าใจมนุษย์ได้อย่างไร?”

“เราเรียกว่าการเข้าถึง สำหรับเจ้าอาจเรียกว่าการวิเคราะห์ เหมือนกับที่เจ้าพอสนใจใครบางคนก็ค้นหาข้อมูลประวัติเขาเพิ่มเติม ค้นหาข้อมูลจากคนแวดล้อมเพิ่มเติม ทั้งข้อมูลปัจจุบันและข้อมูลย้อนหลัง มนุษย์แม้ไม่ได้ตัวติดกัน แต่มีบางสิ่งเชื่อมโยงเป็นเครือข่ายขนาดใหญ่…ในหลายมิติ”

“แล้วทำไมมนุษย์จึงไม่เข้าใจตัวเอง?”

“เขาต้องมีมุมมองในแบบที่สปายแวร์เจ้ามี แต่ต้องมองได้ลึกกว่าสปายแวร์ของเจ้า”

“โปรแกรมผมมีข้อบกพร่อง?”

“ไม่หรอก มันถือเป็นนวัตกรรมระดับโลก เอ้อ…ไม่ใช่สิ ต้องระดับภพภูมิเลยทีเดียว แต่มันแค่ทำหน้าที่…สัมผัส ซึ่งผลจากการสัมผัสคือข้อมูลที่เจ้าต้องนำมาประมวลผลออกมาเป็นรายงานประกอบการวิเคราะห์ของเหล่าเทวดา”

“แต่ผมออกแบบรูปแบบการวิเคราะห์ไว้แล้ว?”

“เครือข่ายเบย์เชี่ยนที่เป็นเครือข่ายปัญญาประดิษฐ์ชนิดหนึ่ง ชื่อก็บอกอยู่แล้วว่าปัญญาประดิษฐ์! ระบบการวิเคราะห์ข้อมูลของเจ้าจะสมบูรณ์ได้ เจ้าต้องรอนำตรรกะของเหล่าเทวดาผู้เชี่ยวชาญไปใช้เพื่อสร้างสมการ เพื่อใช้ประกอบการประมวลผล แค่มนุษย์เพียงคนเดียวก็มีความซับซ้อนมากแล้ว นี่ยังมีสิ่งประดิษฐ์ที่มนุษย์สร้างขึ้นและวิวัฒนาการในด้านต่างๆ ตลอดหลายพันปีที่ผ่านมา ทำให้โครงสร้างเชิงระบบ ความคิดฐานราก และบริบทต่างๆ ทวีความซับซ้อนยิ่งขึ้น ซึ่งเจ้าก็เพิ่งได้เห็นตัวอย่างเล็กๆ นั้นมาแล้ว”

“เราจึงต้องตระหนักรู้ในตัวมนุษย์ใช่ไหมครับ?”

“ไม่… เราต้องเร่งสปีดทำให้มนุษย์ตระหนักรู้ด้วยตัวเองเร็วขึ้นต่างหาก เพราะสิ่งนี้ไม่มีใครสามารถมอบให้กันได้ และ…ก่อนที่จะสายเกินเยียวยา…”

“เอ้อ…ว่าแล้วก็เข้าเรื่องดีกว่า เดี๋ยวเจ้านำข้อมูลของมนุษย์ทั้งโลกมาออกรายงานจำแนกหมวดหมู่ให้เรียบร้อย โดยเรียงลำดับจากการทำลายธรรมชาติ ไปหาการอนุรักษ์ธรรมชาตินะ”

“อ้อ..ขอบเขตน่ะไม่เคยมีอยู่จริง สังคมที่สมบูรณ์แบบก็ไม่มีจริง แม้แต่บนสวรรค์! สปายแวร์ของเจ้าจะช่วยทำให้พวกเราเห็นมนุษย์ในเชิงบูรณาการมากขึ้น และในอนาคตเราจะได้ใช้สปายแวร์เหล่านั้นควบคุมจิตใจ และพฤติกรรมมนุษย์ในเชิงบูรณาการเช่นกัน แต่เราไม่ใช่เผด็จการนะ! เราแค่ไป… ‘ดลใจ’”

เสียงคำอธิบายสุดท้าย…ทำให้เขาได้พบความจริง…

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s