บ่ายแก่ แดดจัด วันหนึ่ง เสียงหายใจเข้าดังฟืด
หลังหายใจออก ฟองอากาศค่อย-ค่อยลอยขึ้นเบื้องบน
ผมลอยตัวขนานกับผิวโลก หมุนตัวเบา-เบา กางแขนออก หงายหน้าขึ้นไป…
มองดวงอาทิตย์เลือนรางผ่านห้วงน้ำสีคราม แสงทอส่องทะลุเป็นลำ…
ก่อนถูกดูดซับจางหายไปในความมืด-ของห้วงลึก
คนนับล้านกำลังใช้ชีวิตอยู่ในอีกโลกหนึ่ง-โลกเหนือน้ำ
0 Responses to “คน-ละ-โลก”